Reisverslag: kort, maar krachtig Kings Trail avontuur

Wat te doen in Kopenhagen
Wat te doen in Kopenhagen?
15 augustus 2016
Wat te doen in Hamburg
HafenCity & Speicherstadt in Hamburg
21 augustus 2016

Reisverslag: kort, maar krachtig Kings Trail avontuur

Reisverslag: Kings Trail avontuur

Er staat ons een lange autorit te wachten. Vanaf Umeå is het 7 uur rijden richting Kiruna, onze laatste stop voor we een deel van onze wandeltocht gaan lopen op de bekende Kings Trail in Zweeds Lapland, 105 km van Nikkaluokta naar Abisko volgens planning. Het is een lange zit, maar toch vliegt de tijd voorbij. De wegen zijn eindeloos lang met weinig verkeer, waardoor het autorijden maar weinig moeite kost. Regelmatig rijden we letterlijk moederziel alleen. De Zweedse omgeving langs de snelweg is echter ietwat eentonig. Mooi, maar eentonig. De groene bebossing en grasvlaktes blijven eindeloos voorbijkomen met af en toe een meertje of kleinschalig dorp met huisjes gebouwd in Scandinavische stijl die het uitzicht even doen variëren en er voor zorgen dat je als een idioot op de rem moet trappen omdat je vanwege een flitspaal van 100 km per uur ineens terug moet naar 50 km per uur.

De laatste 2 uur van onze rit komt de regen met bakken uit de hemel denderen. Dat kwam ons humeur niet ten goede. De spanning in positieve zin maakte snel plaats voor de serieuze vraag of we dat hele Kings Trail verhaal nog wel zo’n goed idee vonden. In Kiruna wordt ons humeur niet beter. Het giet nog steeds, de stad blijkt uitgestorven en we kunnen geen parkeerplek vinden waar we langer dan 2 uur mogen staan. Gelukkig heeft ons geboekte hotel een briefje die we op de voorruit van onze Volvo S90 kunnen plakken voor een dagje gratis parkeren. Dat briefje geldt echter alleen voor die dag terwijl we nog ergens de auto moeten stallen voor tijdens onze tocht van een week. We besluiten na het avondeten in de bijhorende Engelse pub een rondje te rijden door de stad op zoek naar een geschikte parkeerplek voor een week. We moeten de volgende ochtend immers om 09:50 uur de bus hebben, dus enige haast is geboden. Bijna heel Kiruna zijn we doorgereden om er achter te komen dat alle parkeerplekken een tijdslimiet hebben en dat terwijl er in deze godvergeten stad slechts een handjevol auto’s per grote parkeerplaats is te vinden. Als laatste poging opper ik om nog even langs de parkeerplaats van de plaatselijke sporthal te rijden en gelukkig is het daar wel raak. Alleen een bordje met een P. Geen tijdslimiet, geen parkeerschijf en geen alleen bestemd voor meuk, niets.

Het weerbericht voor de volgende dag lijkt gelukkig een stuk beter te zijn. Een graad of 11 en bewolkt, maar wel droog. Dat doet ons goed en de gezonde spanning is weer terug tijdens het ontbijt. Dan is het toch echt tijd om te gaan waarvoor we naar het verre Lapland zijn vertrokken. Een busrit van een uur brengt ons naar Nikkaluokta. Tijdens de rit wordt duidelijk dat de beschaving na Kiruna ongeveer wel ophoudt. Na het verlaten van de stad wacht ons een zit van 45 minuten over één rechte lange weg. De natuur heeft hier duidelijk de overhand genomen. Behalve de geasfalteerde eindeloze weg waar we over rijden is er om ons heen werkelijk niets anders dan Noord-Zweedse natuur met op de achtergrond de bergen volgeplakt met hoge naaldbomen. Alsof je naar een ansichtkaart van Zweden zit te kijken. Bij aankomst blijken we verre van de enige met het prachtige idee om een wandeling door de wildernis van Zweden af te leggen. De busrit deelden we met 26 anderen, wat we al veel vonden, maar aangekomen in Nikkaluokta lijkt het even of we op een backpackers bijeenkomst terecht zijn gekomen in plaats van de wildernis. Het stikt er van de mensen met Fjällräven trekkingsbroeken en regenjasjes met tegen de Nikkaluokta hut aan een lange rij backpacks opgevuld met wat kampeergerei. Allemaal mensen voorbereidend, afsluitend of in rusthouding voor of na hun trekkingstocht. Ik schat enkele tientallen.

We schenken er niet al te veel aandacht aan en besluiten om gelijk te starten en lopen richting de poort met Nikkaluokta erop geschreven. We zijn nu écht begonnen en starten met een grote glimlach op ons gezicht voor zo lang het duurt. Een pad vol keien en loopplanken op plekken waar het wat drassig is begeleidt ons door een dichtbegroeid bos met tussendoor open grasvlaktes met uitzicht op de bergen en stromende beekjes waar je schoon drinkwater kunt halen. De keien, maar ook de zware regenval van de vorige dag maken het een lastig terrein en het duurt dan ook lang voor we de eerste kilometers hebben afgelegd. We hebben eten voor 7 tot maximaal 8 dagen meegenomen, dus 15 kilometer per dag is het doel. Goed te doen dachten we, maar het moeilijk begaanbare pad en de zware bepakking op onze rug slaan na de eerste kilometer al hun slag. Schouders en heupen beginnen zeer te doen vanwege de zware backpack. Ik ben de eerste die volledig is uitgeput omdat het gewicht op mijn schouders zeer doet. Meermaals stoppen we even en proberen de banden van mijn backpack anders in te stellen, maar niets lijkt te helpen. De pijn voornamelijk in mijn schouders neemt alleen maar toe waardoor het lijkt alsof ik een backpack vol bakstenen aan het sjouwen ben. Eigenlijk doet het te veel zeer, maar na 4 km lopen al afhaken voelt wel als heel erg snel. Waarschijnlijk zou ik een nieuw record voor snelste afhaker hebben binnengesleept. Ik herpak me een aantal keer en loop verder tot het niet meer gaat en het huilen me nader staat dan het lachen. Afhaken is wel het laatste wat ik wil, maar realistisch blijven als je nog een tocht van 7 dagen te wachten staat is wel nodig. Met pijn is overigens het leuke er ook al snel vanaf.

Reisverslag Kings Trail

Reisverslag Kings Trail

Niels begint ondertussen ook de zware backpack te voelen, maar is fysiek sterker dan ik. We besluiten om de wandeling te stoppen en gaan op zoek naar een geschikte kampeerplek. We hebben dan slechts 8 km gelopen. We vinden een ideale plek op de kade langs een snelstromend beekje in het bos. Na het opzetten van de tent en het inrichten ervan is het etenstijd. Uit het naastgelegen beekje haalt Niels het water om het meegebrachte ‘Adventure Food’ mee te bereiden. Ondertussen probeer ik droog hout te verzamelen om later op de avond een kampvuur te kunnen maken. De nasi met groente en cashewnoten smaakt beter dan thuis en vult goed. Na de zware regenval van de vorige dag blijkt het vinden van grote droge takken een hele opgave. Ik vind wat kleine oude bladeren, boomschors en takjes die wel droog zijn. Een poging om vuur te maken lukt en we hebben weliswaar even een echt kampvuur. De pijn maakt heel even plaats voor een gevoel alsof ik meedoe aan Expeditie Robinson. We leggen een oud gevonden stuk boomstronk op het vuur, maar die blijkt toch te nat om het vuur lange tijd aan te houden waarop we besluiten om maar in de tent te kruipen.

Reisverslag Kings Trail

En verder? Wat gaan we doen? Ik wil geen Sjaak afhaak zijn, maar met pijn is 7 dagen wandelen en wildkamperen nog een hele lange weg. Ik kom met het idee om kleinere dagtochten te maken en te gaan kamperen zodat we het doel van avontuur wel hebben bereikt, maar de lange afstanden met zware bepakking kunnen laten voor wat het is. Niels denkt dat het fysiek voor mij beter is om de volgende ochtend terug te lopen richting Nikkaluokta en daar weer de bus naar Kiruna te pakken in plaats van nog verder de Zweedse wildernis in te trekken. Misschien dat we in de buurt of ergens anders in het noorden of midden van Zweden nog wat kleine dagtochten kunnen maken. We balen als een stekker, maar misschien is dat toch de beste optie.

Na de volgende morgen de tent te hebben opgeruimd en onze spullen weer hebben ingepakt kunnen de backpacks weer op onze rug. Onverwacht begint ook Niels de eerste pijn te voelen. Toch redden we het prima tot aan de bus en kunnen we na het kamperen neerploffen op een relaxte stoel van de tourbus die ons terug zal brengen naar Kiruna. Bij aankomst, of eigenlijk terugkomst, is de (spier)pijn pas echt goed merkbaar voor beide en stappen we half strompelend de bus uit. Reden voor ons om (heel) langzaam maar zeker een beetje vrede te krijgen met het idee om te stoppen. Omdat onze terugkomst eerder was dan gepland hoopte we op nog een vrije kamer in het Engelse hotel waar we eerder verbleven. Het is zondag en dus kunnen we pas inchecken vanaf 16:00 uur, het is 12:00 uur… Daarop besluiten we om onze planning voor na de Kings Trail te volgen. Op naar Luleå!

Dit korte maar krachtige avontuur mag in het boekje leuk bedacht, slecht uitgevoerd. Je denkt er zo makkelijk over. 15 km is ook niet zo veel als je daar de hele dag over kan doen, maar een zware bepakking en een lastig begaanbaar pad kunnen blijkbaar roet in het eten gooien. We hebben de zwaarte van de tocht flink onderschat en hebben daardoor in Nederland alleen getraind op veel wandelen, niet op bepakking met een serieus gewicht (stom). Ah fijn, het was een leuke eerste kennismaking met een serieuze hike tocht door de wildernis, volgende keer beter!

Update: Achteraf hebben we er wel om kunnen lachen en gelukkig hebben we de twee weken erna genoeg mooie wandeltochten gemaakt in het noorden en midden van Zweden. De natuur is prachtig en veel plekken zijn prima geschikt voor dagtochten met een kleine dag rugzak. Dat lukte ons dan weer wel 😉

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone
Shamira
Shamira
Met een drang naar vrijheid reis ik als digital nomad de wereld rond op zoek naar interessante bestemmingen en culturen. Mijn ervaringen leg ik vast in beeld en geschrift en vorm ik om tot een echt reisverhaal voorzien van de nodige tips. Op Kompas24.nl deel ik mijn verhalen.

2 Comments

  1. Marcella schreef:

    Oh, wat jammer dat het Kings Trail avontuur al zo snel afgelopen is. Maar pijn is zeker niet fijn nee. Dan moet je toch beseffen dat het geen goeie keuze is. En de volgende keer dus wel trainen met bepakking 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *