#7 Wereldreisdagboek 2017

#thatwanakatree
Nieuw-Zeeland on a budget
27 mei 2017
Chinatown Singapore
De leukste wijken in Singapore
2 juni 2017

#7 Wereldreisdagboek 2017

Glog Barn

Onze road trip begint met een valse start. We vergeten onze post, komen zonder benzine in Sydney te staan en het weer zit in tegenstelling tot de rest van onze tijd in Sydney niet echt mee. Tot overmaat van ramp slingert ook nog eens de auto over de snelweg alsof we meedoen aan een rallywedstrijd. Levensgevaarlijk.

Na een kort bezoek aan de Blue Mountains en Port Stephens besluiten we om langs de garage te gaan. We worden hartelijk ontvangen door een groep jonge jongens die, hoe zal ik het zeggen, nogal vrolijk en uitbundig met elkaar communiceren. Voor we het weten en onze laatste zin überhaupt hebben afgerond, neemt een monteur onze auto mee voor een testrit. Het voelt een beetje gek met al onze spullen er nog in, maar we vertrouwen de boel maar. Bij terugkomst is de boodschap duidelijk. ‘Your car is driving like shit’. Ja dude, dat hadden wij ook al door. Binnen no time staat de auto op de brug en inspecteert de monteur de onderkant van de auto. Niels kan het niet laten om even mee te kijken en fixt zo heel slim een gratis volledige check. De ophanging wordt uitvoerig bestudeerd en zo’n beetje alle bouten, schroeven etc. worden voor ons muurvast gedraaid. Het slingeren komt van de ophanging van de achterste wielen af. ‘It looks like fucking shit’. De eerstvolgende mogelijkheid om het te vervangen is op zijn vroegst woensdag. Gelukkig schiet de goedgehumeurde baas ons te hulp. ‘That’s fucking to late, we need to get them on the road again’. En dus regelt hij even dat we de volgende ochtend al terecht kunnen.

Het weer is inmiddels weer om over naar huis te schrijven. Nadat de auto is gemaakt en hij weer rijdt als een zonnetje vertrekken we net op tijd richting het Koala Hospital iets verderop. Om 15:00 uur start de guided tour en die wil ik graag bijwonen. Koala’s komen alleen in het zuiden en oosten van Australië voor en worden steeds vaker bedreigd door ontboste eucalyptusbomen, de enige boom die hen in leven houdt. Koala’s raken zo hun thuis kwijt, maar ze blijven er net zolang naar zoeken tot ze thuis weer hebben gevonden. Dat levert gevaarlijke situaties op. Koala’s verdwalen en belanden bijvoorbeeld op de weg of bij mensen in de tuin die een hond hebben. Het diertje raakt gewond en komt dankzij oplettende mensen vervolgens bij het Koala Hospital terecht. Hier behandelen en verzorgen vrijwilligers de koala’s met als doel ze weer in het wild uit te zetten. Lukt dat niet, bijvoorbeeld door ouderdom of ernstig letsel, dan kunnen ze permanent blijven. Verder is de organisatie ook actief met het geven van voorlichting op scholen, zijn ze een vaste samenwerkingspartner van de Universiteit van Sydney om te helpen met onderzoek en het opleiden van studenten en hebben ze een programma ontwikkeld voor het planten van nieuwe eucalyptusbomen. Het ziekenhuis is bijna net zo schattig klein als de koala’s zelf, maar ze verrichten ongelofelijk goed werk. Tijdens de tour komen we daar alles over te weten en mogen we kijken bij de koala’s die op dit moment in het ziekenhuis verblijven.

Koala in Koala Hospital Australië

Daarna rijden we verder richting Yamba en Byron Bay met een tussenstop in Clog Barn. Dit is een typisch Nederlands winkeltje, genaamd Holland Downunder, met allerlei souvenirs zoals we die ook in Amsterdam vinden. Van klompen tot delfsblauwe beeldjes en van kleinschalige molens tot Hollandse lekkernijen. Er is zelfs een tuin ingericht met allemaal Nederlandse bekende gebouwen op schaal. Een soort Madurodam. Zelfs de Domtoren van Utrecht staat ertussen! Ik ben trots J Na maanden reizen besluiten we dan ook om op het terras van het restaurantje plaats te nemen voor een Hollandse kroket met brood en een portie poffertjes.

Glog Barn

Yamba is een klein surfersplaatsje gelegen voor het drukkere Byron Bay. Behalve strand en surfen is er verder weinig te beleven, maar het is een fijne rustige stop onderweg. Byron Bay is iets grootschaliger, maar nog steeds niet veel groter dan een paar winkelstraten volgepropt met surf- en skate winkels en wat hippe horecagelegenheden. De locals zijn hier duidelijk helemaal zichzelf. Geen typisch volk zal ik maar zeggen en stiekem voel ik me er wel een beetje thuis. Het zit vol met skaters, surfers en hipsters met elk zijn of haar eigen kleding- en haarstijl waardoor soms de meest aparte figuren voorbijwandelen. Ik hou er wel van. Het mooie weer maakt plaats voor heel veel regen. Althans, dat is de weersvoorspelling voor het hele weekend. Echter schijnt de zon volop onder een strakblauwe hemel. We nemen het er maar van en ploffen neer op het strand kijkend naar alle surfers die de golven proberen te trotseren. Ook de volgende dag is de zon volop aanwezig. We besluiten een wandeling te maken naar de vuurtoren en zien een groepje dolfijnen in de baai beneden langs zwemmen. Verder is het hier vooral heel relaxt. We genieten van de zon, liggen op het strand te kijken naar surfers, eten sushi en drinken bier. Het leven is hier goed.

Cape Byron vuurtoren

Surfen Byron Bay

Na vijf dagen Byron Bay vinden we het wel mooi geweest, maar niet voor we een van onze gratis gekregen activiteiten invullen. We gaan met de kajak de Pacific Ocean op om dolfijnen van dichtbij te spotten. Het begint al rampzalig met onze voorgangers die de oceaan ingaan en worden omgeslagen door de golven. Het is een hele operatie, maar uiteindelijk lukt het iedereen om de golven voor te zijn en de oceaan op te komen. Wij komen er redelijk ongeschonden vanaf, maar zeiknat zijn we wel. Op de oceaan wachten we lange tijd op de dolfijnen en wiegen heen en weer op de hoge golfslag. Ik word er kotsmisselijk van en leeg zelfs ongezien mijn ontbijt. Ik voel me daarna gelukkig weer iets beter en de terugweg heb ik iets meer vertrouwen in het kajakken. We kunnen immers onszelf makkelijk laten meevaren naar de kust door de golfslag. Daar blijken we ons behoorlijk in te vergissen als ineens een grote golf achter ons op komt zetten en precies boven ons dreigt om te slaan. Wachten of snel peddelen heeft geen zin meer en het is wachten op de klap en hopen op het beste. Ik heb het zelf op dat moment niet in de gaten, maar Niels zegt later dat we voorover over de kop sloegen. We belanden gedesoriënteerd onder het water en de kajak raakt vol mijn linker scheenbeen. Het doet ontiegelijk zeer en op het strand wordt de plek gelijk al dik en rood. Dat ziet er niet best uit. Mijn haar lijkt ondertussen een vogelnest zo in de knoop zit het en we zitten vol met zand en zout op plekken waarvan ik niet wist dat het daar kon komen. Wat een avontuur weer en het ergste van alles is nog dat we geen dolfijn hebben gezien haha!

De volgende ochtend stappen we beide met flinke stijfheid uit bed. De plek op mijn scheenbeen is flink dik en ondertussen een beetje blauw geworden. Ik neem maar wat paracetamol tegen de pijn en we rijden via het hippie dorpje Nimbin en surfersparadise Gold Coast naar de grote stad Brisbane. Om lekker centraal te zitten hebben we een hostel geboekt. We genieten van een tweedaagse citytrip en boeken onze permits voor Fraser Island. Nog even en het is zover, dan mogen we eindelijk echt onze 4×4 gaan testen!

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone
Shamira
Shamira
Met een drang naar vrijheid reis ik als digital nomad de wereld rond op zoek naar interessante bestemmingen en culturen. Mijn ervaringen leg ik vast in beeld en geschrift en vorm ik om tot een echt reisverhaal voorzien van de nodige tips. Op Kompas24.nl deel ik mijn verhalen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *