#10 Wereldreisdagboek 2017

Hoeveel verdient een digital nomad?
Als digital nomad overal ter wereld werken. Dan stroomt het geld wel binnen, toch?
2 juli 2017
Soutbank parklands brisbane
Groeiende metropool Brisbane
8 juli 2017

#10 Wereldreisdagboek 2017

Zonsondergang Uluru

Met een beetje tegenzin vanwege de dikke pak bewolking zijn we netjes op tijd om 07:15 in te checken voor onze trip naar het beroemde Great Barrier Reef. Maar helaas, het is weer zover. De geboekte zeilboot blijft vandaag liggen waar die ligt en daarom hebben ze ons voor het gemak maar op een andere boot geboekt. Van een zeilboot van maximaal 25 man gaan we naar een motorboot met maximaal 75 man. Behoorlijk chagrijnig nemen we maar plaats tussen een grote groep 18-jarige backpackers. We willen toch het rif zien, dus we moeten wat.

Op de eerste ankerplaats mogen Niels en ik als tweede groep een introductieduik maken. Vanwege de grote groep verloopt alles nogal chaotisch. Het lijkt hier Zuidoost-Azië wel, maar dan 10 keer zo duur. Met een korte uitleg en een zuurstoffles die bijna net zo zwaar is als ikzelf worden we bijna letterlijk het water ingeduwd. Succes ermee! De stevige wind die zorgt voor een nogal onrustige golfslag maakt dat we al bijna verzuipen voor we überhaupt kans hebben om de zuurstoffles aan onze mond te zetten. Ook de druk op mijn oren is groot, dus ik hou het al snel voor gezien. Niels zet wel door, maar komt ook met oorpijn terug die daarna nog dagen aanhoudt. Veel meer dan wat verbleekt koraal en een handjevol kleine visjes heeft Niels niet gezien. Ook een poging op de boot met glazen bodem wordt niet beloond. De kapitein bestuurt de boot zo dichtbij dat we bijna vastlopen op het koraal en het uitzicht is niet wat alle boekingskantoortjes beloven op de billboards, posters en online advertenties. Helaas, het valt een beetje tegen.

Tijd voor een nieuw avontuur en niet zomaar eentje. Met een voorraad boodschappen en gevulde jerrycans zetten we koers richting de outback a.k.a. de woestijn van Australië. En jezus, wat is dat een klere end rijden! Alleen al naar Uluru, onze eerste serieuze outback stop leggen we maar liefst 3000 kilometer af. Het uitzicht verandert onderweg naar een gort droog landschap, alhoewel het geen grote zandbak is zoals verwacht. Met langs de weg af en toe een platgereden kangaroo, koe of zelfs een dingo bestaat het landschap uit niet meer dan droge grasvlaktes met geregeld stukken struikgewas en wat bomen. Op de weg komen we roadtrains en half kamperend Australië tegen, gewapend met een 4×4 SUV en een grote stoere caravan erachter voorzien van dikke noppenbanden. En omdat we hier niet op de drukke A2 rijden maar middenin de outback, gaat regelmatig een handje omhoog om elkaar te begroeten. Soms zitten we wel 8 uur per dag in de auto en die tijd doden we door net zolang naar onze gedownloade muziek te luisteren tot ik net zo goed de liedjes kan rappen als Lil Kleine zelf.

Roadtrains Australië

Uit het niets popt daar ineens een groot gesteente op. We denken aan Uluru, maar de navigatie lijkt ons niet de kant van de berg op te sturen. Het blijkt Mount Connor te zijn, een inselberg die uit hetzelfde gebergte bestaat als Uluru maar dan 2,5 uur verderop ligt in de vorm van een tafelberg. Nergens wordt aandacht aan deze berg besteedt, terwijl de vorm later indrukwekkender blijkt te zijn dan die van Uluru. Afijn, niet veel later belanden we alsnog bij Uluru en is het groepje toeristen na een paar uur eenzame wegen weer gevonden. Tijdens een wandeling langs de berg vertelt een gids met Aboriginal roots over deze bijzondere cultuur en hun leefwijze rondom Uluru. Tot de jaren ’50 liepen de Aboriginals hier nog in een lapje stof op wilde kangaroos te jagen om ze vervolgens in een half uitgesleten grot te nuttigen met de familie. Het lijkt wel de tijd van de jagers en verzamelaars, maar dan in onze moderne tijd. We komen meer te weten over hun leefruimtes en leefgewoontes waar het centraal gelegen visitor centre het verhaal van de gids verder aanvult door middel van video’s, afbeeldingen, voorwerpen en tekst. Na een kort bezoek aan de nabijgelegen rotsformatie Kata Tjuta vertrekken we gezellig met zijn alle opnieuw naar het rode gesteente wanneer de avond valt. De zonsondergang kleurt de steen eerst vurig rood en vlakt het daarna af naar oranje, geel, grijs en zelfs een beetje paarsig. Misschien is het wel een van de mooiste zonsondergangen die we hebben gezien. We herhalen deze bezigheid dan ook de volgende avond, maar blijven dit keer wachten tot het pikkedonker is en bijna alle toeristen alweer vertrokken zijn. De sterrenhemel is bijna net zo mooi als in Nieuw-Zeeland!

Zonsondergang Uluru

Sterren Uluru

300 kilometer verderop, in Australië is het niks, rijden we richting de kloof Kings Canyon. Daar mag ik 26 kaarsjes uitblazen voor mijn verjaardag, maar verder gaat deze stilletjes voorbij. Op elke stop in de outback hebben we wifi of bereik met de telefoon gehad en uitgerekend hier heeft alles 0 streepjes. Gelukkig mag ik deze dag doorbrengen met mijn liefste reismaatje en genieten we van een biertje en een zonsondergang op Kings Canyon. Vroeg de volgende ochtend doet Niels veel moeite om mij mee te slepen naar de Rim Walk. Mijn rug voelt alweer een tijdje helemaal kut en de drie tot vier uur durende wandeling wordt aangegeven met een gemiddeld tot moeilijk niveau. Ik sta er niet om te springen, maar zonder bereik en de warmte vind ik het ook geen goed idee om Niels alleen te laten gaan. En in mijn eentje uren op een parkeerplaats doorbrengen is nu ook niet bepaald mijn favoriete bezigheid. Ik ga mee en wat ben ik achteraf blij dat ik dat heb gedaan! De wandeling leidt ons langs, door en over Kings Canyon met prachtige steile kliffen, uitzichten over de omgeving, zandstenen rotsformaties en een oase met water en dichte plantengroei. Vanwege mijn lengte moet ik soms voor bergbeklimmer spelen om over rotsformaties heen te komen. Ik vind het helemaal leuk en eindig de wandeling zelfs binnen 2,5 uur. De Hooker Valley Track in Nieuw-Zeeland was veel mooier, maar de Rim Walk mag ook zeker in het rijtje mooiste wandelingen tot nu toe.

Rim Walk Kings Canyon

En dan kunnen we weer dat hele end terug rijden. Eerst met een stop in Alice Springs, de hoofdstad van de outback waar we nog een bezoekjes brengen aan het Telegraph Museum. Dit is dé plek waar het allemaal begon en de beroemde Telegraph lijn werd aangelegd om Australië te verbinden met de rest van de wereld. Dan kunnen we verder richting Darwin, een kleine 1500 kilometer noordwaarts… Onderweg wordt het buiten steeds warmer en de omgeving steeds groener. Voor we definitief ons geboekte hotel in Darwin instappen, maken we nog een stop in het populaire Kakadu National Park. De verhalen op het internet zijn lovend, maar de toegangsprijs van $40 p.p. is toch wel schrikbarend duur. Het is weliswaar voor zeven dagen, maar die tijd hebben we niet gepland en een andere optie is er niet. We spotten nog goed bewaarde Aboriginal art, genieten van een mooie zonsondergang en doen een boottocht over de rivier om krokodillen te spotten, maar verder valt het een beetje tegen in verhouding met de prijs.

Aboriginal art Kakadu

Krokodil Kakadu

Jammer, maar heel lang rouwen we er niet om want na lange tijd kunnen we de daktent eindelijk inruilen voor een hotel. Bij aankomst voelen we ons nogal ongemakkelijk. Het is allemaal vrij luxe en zelf lopen we erbij alsof we net terugkomen van Expeditie Robinson. Niet gedoucht, bezweet, kleding die we al een paar dagen aan hebben en onze zanderige teenslippers aan onze voeten. De gebruikelijke doelgroep, de nette zakenman in pak, zal wel gedacht hebben… Ook de kamer is ontzettend luxe. Ik voel me als een kind in een snoepwinkel met een eigen bureau, een groot bed, een heerlijke warme douche en een eigen wc. Wat een luxe hebben we thuis wel niet als dit al zo tevreden maakt.

En nu? Nu chillen we lekker op het eiland Nusa Lembongan in Bali! Daarna gaan we de auto in Darwin weer verkopen en moeten we een beslissing gaan nemen over het vervolg van onze reis. Spannend!

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone
Shamira
Shamira
Op zoek naar geluk, vrijheid en onafhankelijkheid reist Shamira samen met vriendlief zoveel als maar kan. Werkzaam als freelance content creator ambieert ze een levensstijl als digital nomad waarbij ze haar droom om ooit in een zelf omgebouwde camper te wonen, werken en reizen kan verwezenlijken. Op Kompas24.nl deelt ze haar verhalen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *