#5 Wereldreisdagboek 2017

De val van Ayutthaya
Geschiedenislesje Thailand
27 april 2017
4x4 met daktent
Een auto kopen in Australië
6 mei 2017

#5 Wereldreisdagboek 2017

Tongariro Mount Doom

Hoewel de meeste Nieuw-Zeeland kenners adviseren om van noord naar zuid te reizen, kozen wij ervoor om het andersom te doen. De natuur op het zuidereiland is indrukwekkender en daardoor kun je maar beter het mooiste voor het laatst bewaren, maar gezien het seizoen kozen wij ervoor om met het klimaat mee te reizen.

De hoofdstad Wellington brengt ons echter veel regen. Heel veel regen… Drie dagen lang komt het met bakken uit de hemel vallen en ligt de minimale windsnelheid rond kracht zes, welke ’s nachts zelfs nog even aanzet tot kracht 8. Ik gok dat we toch nog een staartje hebben meegekregen van de orkaan Cook die het noordoosten een dag eerder lastigviel. Gelukkig kunnen we overnachten op de parkeerplaats vlakbij het Te Papa museum, een ideaal bezoek tijdens een regenachtige dag. Dit nationale en tevens gratis te bezoeken museum gaat natuurlijk over Nieuw-Zeeland. Uren slenteren we door het immens grote gebouw en hebben onze kennis rijk aangevuld met informatie over het ontstaan van het land, de geografische natuurlijke verschijnselen zoals vulkanen en aardbevingen, en natuurlijk de eerste bewoners, de Maori.

De volgende dag, 14 april, is onze dag. Dan zijn we officieel zes jaar samen! Daar willen we op proosten in een leuke kroeg, maar onze zoektocht valt een beetje tegen. Het is goede vrijdag en daarom is veel dicht. Wat wel open is verplicht je om een redelijke maaltijd bij je drankje te nemen. Niet handig gezien we net Thais hebben gegeten. Deze wet (een wet ja, wie verzint het?) brengt ons toch weer naar de camper, waar we maar proosten met onze eigen gekochte Nieuw-Zeelandse biertjes.

Om meer te weten te komen over de schapen in Nieuw-Zeeland maken we een stop in Masterton, een klein dorpje waar maar weinig toeristen komen. Daar bezoeken we het nationale schapen museum. Tijdens onze reis zijn we meer schapen dan mensen tegengekomen en uit onderzoek blijkt dat hier 4,5 miljoen mensen wonen en maar liefst 40 miljoen schapen! Een oude man geeft ons wat korting omdat het Pasen is en wijst ons naar de ingang van het kleinschalige houten museum. Masterton blijkt niet zomaar een dorpje te zijn. Een keer per jaar is Masterton dé plek in Nieuw-Zeeland waar je moet zijn. Hier worden namelijk de wereldkampioenschappen schapenscheren gehouden en dat is hier een serieuze zaak. De voorgaande winnaars hangen dan ook vol trots aan de muur en het museum laat in beeld, tekst en nagemaakte constructies zien hoe dat scheren tot stand is gekomen en is uitgegroeid tot een ware sport.

Schaap Masterton

Vermaakt en geïnformeerd vertrekken we voor een lange rit richting Tongariro. De rit is weer prachtig te noemen en het vulkanische landschap is hier duidelijk zichtbaar. Hoewel ook wij het zuidereiland mooier vinden, zijn we het niet per se eens om deze tot het laatst te bewaren. Elk eiland is mooi op zijn eigen manier en het noorden valt ook na het zuiden zeker niet tegen. Tongariro staat bekend om drie vulkanen, waaronder de vulkaan Mt Ngauruhoe, die ook wel bekend staat als Mount Doom in de films van Lord of the Rings. We maken een paar korte wandelingen en stops bij uitzichtpunten op de vulkanen en bezoeken o.a. Gollum’s Pool en Meads Wall uit Lord of the Rings, maar verder gaat het vooral over de Alphine Crossing. Dit is misschien wel de bekendste en mooiste dag wandeling van Nieuw-Zeeland en ook wij willen deze heel graag lopen. De foto’s beloven zoveel moois dat we een beetje overmoedig worden. Vooral ik. Het is namelijk een tocht van ongeveer zeven à acht uur met stukken waar je in korte tijd steile onstabiele paden moet afleggen om uiteindelijk een hoogte van zo’n 1200 meter te bereiken. Het is nogal wat en daarom slaat de twijfel toe. Eerst bij mij en nadat ik het wel wil proberen, bij Niels. Kunnen we het fysiek wel aan? Zijn paden met losliggend vulkanisch gesteente wel handig op je Nikies? Ook de dame achter de receptie van onze camping zegt dat veel mensen de tocht onderschatten en dat zelfkennis over conditie, uitrusting etc. geen overbodige luxe is voordat je eraan begint. We besluiten om het niet te doen en voor het eerst heb ik het gevoel dat ik iets oversla wat ik niet wil. We spreken af om ooit nog eens terug te gaan en alsnog deze trekking te doen, maar dan met een goede voorbereiding.

Tongariro Mount Doom

De zon volgend, belanden we een klein uurtje verderop in het dorpje Taupo. Dit meer, gelegen bovenop een actieve vulkaan, is de plek voor vele wateractiviteiten, heetwaterbronnen en andere vulkanische bezienswaardigheden. We nemen een kijkje bij de indrukwekkende Huka Falls. Een waterval die met volle kracht maar liefst 22.000 liter water per seconde aflegt. Daar vul je binnen 11 seconden een heel Olympisch zwembad mee. Bladerend in een boekje stuiten we op Craters of the Moon, waar je pruttelende modderpoelen en stoomwolken vanwege de vulkanische activiteit kunt bekijken. Voor een zeer schappelijk bedrag lopen we een rondje door het park en aanschouwen de vele witte rookpluimen, kraters en kleine pruttelende modderpoelen.

Huka Falls Taupo

Craters of the moon

 

Onze volgende stop, Rotorua, is misschien wel het meest bekend vanwege pruttelende modderpoelen, geisers en rookpluimen door vulkanische activiteit. Het is zelfs zo erg dat de hele stad naar rotte eieren stinkt. Ik had er al over gelezen en dacht dat het allemaal een beetje overdreven was. ’s Avonds in de camper hebben we echter onze vanille geurkaarsen aangestoken om de lucht van rotte eieren wat te bedwingen. Het is dus echt zo erg. Toch bezoeken we Te Puia, een park dat ook weer vol ligt met vulkanische activiteit. Vergeleken met Craters of the Moon zijn de modderpoelen en rookpluimen alleen drie keer zo groot en tevens schiet er elk uur een geiser zo’n 30 meter de lucht in. Daarna zijn we wel een beetje uitgekeken op alle rookpluimen en modderpoelen, maar vooral op de geur van rotte eieren. De laatste avond voor vertrek staat echter nog een gave geplande activiteit op het programma, het bezoeken van een Maori Village. Om 19:00, als het al donker is, worden we opgehaald door Darren die ons met de bus naar de Maori brengt. Onderweg wordt al snel duidelijk dat hij een gangmaker in hart en nieren is. Hij zingt liedjes, maakt grapjes, vertelt wat over Rotorua en kiest de leider van de groep die de Maori moet ontvangen voor we officieel naar binnen mogen. Er zijn een hoop toeristen en dat maakt het toch een commerciële attractie. Gelukkig heeft dat verder geen invloed op de ervaring. Na een indrukwekkende vredesuitdaging van de Maori om de bezoekers welkom te heten, worden de groepjes verspreidt over het dorp om te luisteren naar Maori verhalen en actief mee te doen aan demonstraties zoals de haka. Nadat elk groep elk onderdeel heeft gehad mogen we een kijkje nemen bij het hangi food. Dit is eten zoals de Maori het vroeger klaarmaakte. Met branden hout worden stenen gloeiendheet gemaakt en in een gat in de grond gelegd. Daarop komt een mand gevuld met vlees, groenten en pudding dat op elkaar is gestapeld. De mand wordt afgedekt met natte doeken zodat het voedsel niet aanbrandt. Vervolgens wordt het geheel afgedekt met een laag zand om alle hitte binnen te houden. Afhankelijk van de maaltijd duurt het drie tot vier uur tot het eten klaar is. Na een opeenvolging van Maori liederen, dansen en natuurlijk een demonstratie van de haka, mogen we met zijn alle aanschuiven in het Maori huis voor het nuttigen van het net klaargemaakte hangi food. Met goed gevulde buiken en een Maori ervaring rijker worden we later op de avond weer netjes afgezet bij onze camper.

Hangi food Maori Village

Dan verder naar het noorden, maar heel veel tijd over hebben we ook weer niet. We leggen dan ook veel kilometers af om een groot deel nog mee te kunnen pakken. Zo rijden we door Coromandel en bezoeken Hobbiton waar we een tour boeken langs alle Hobbit huisjes. Op weg naar Cape Reinga, het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland, maken we een stop bij o.a. Sheeps World waar we meer over alle schapenboerderijen in het land te weten komen en getuige mogen zijn van een schapenscheerbeurt en de honden die de schapen van het erf naar binnen brengen. Een aparte vermelding moet nog gemaakt worden voor het Waitangi Treaty Grounds museum. Dit museum is sinds vorig jaar pas open en legt uitgebreid uit hoe het precies is gegaan met de Maori en de komst van de Britten. Dit is ook dé plek waar het Treaty document officieel is getekend door beide partijen. Echter kwamen de Britten met twee versies van het document op de proppen. De Engelse versie waarbij de Maori al het land afstaat aan de Britse koningin, maar er wel gebruik van mag maken. En de Maori versie waarbij het land van de Maori blijft, maar de Britten een soort overheid creëren om regels op te kunnen stellen waardoor de in Nieuw-Zeeland gevestigde Europeanen en de Maori gemoedelijk met elkaar om kunnen gaan en handelen. Heel netjes was dit natuurlijk niet van de Britten en ook het vervolg was op zijn zachts gezegd ook niet ok te noemen. Ook het huis waar het document is getekend, een Maori huis en dé waka (kano) waarmee de Maori de overeenkomst vierde is te bezichtigen in en rondom het museum. De prijs is wat aan de hoge kant, maar dat is het zeker waard en komt ook nog eens voor de volle 100% ten goede van de Maori cultuur.

Hobbiton huisjes

Maori huis treaty grounds

Een lange autorit naar Cape Reinga, het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland in een afgelegen en ruig stukje natuurgebied met de laatst gebouwde vuurtoren van het land, is zo goed als onze laatste Nieuw-Zeeland. We besteden nog een klein aantal uurtjes in Auckland en vliegen dan naar onze huidige bestemming Sydney in Australië. We vinden het jammer om Nieuw-Zeeland achter ons te laten (het is er zo mooi), maar we kijken ook weer uit naar een nieuw avontuur. We mogen even bijkomen in Sydney en gaan op zoek naar een eigen 4×4. Daarna gaan we volgens planning zo’n drie maanden door Australië crossen!

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone
Shamira
Shamira
Met een drang naar vrijheid reis ik als digital nomad de wereld rond op zoek naar interessante bestemmingen en culturen. Mijn ervaringen leg ik vast in beeld en geschrift en vorm ik om tot een echt reisverhaal voorzien van de nodige tips. Op Kompas24.nl deel ik mijn verhalen.

2 Comments

  1. Jenny - IkReis schreef:

    Die wolken in de bergen zijn er echt fantastisch uit!

    Nieuw-Zeeland lijkt me echt een bijzondere bestemming. Wie weet, ooit….

    • Shamira schreef:

      Het is even sparen, maar ik vond het ook wel meevallen eerlijk gezegd al is het natuurlijk bij lange na niet vergelijkbaar met Zuidoost-Azië. Het is er in ieder geval veel mooier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *